Ode aan Bowie de poedel
Omstreeks het jaar 2006 woonden we 6 maanden per jaar in Mexico. De andere helft van het jaar verbleven we in Nederland. We werkten in Nederland en in Mexico. Gezellig allemaal, maar toch miste ik iets heel belangrijks.
Mijn leven was al 2 jaar hondloos. Twee hele jaren. Mijn rouwperiode over mijn overleden hond kwam teneinde, en een nieuwe tijd met hond brak aan. We overwogen een poedel te nemen, omdat de poedel niet verhaart en geschikt is voor allergische mensen. We zijn zelf niet allergisch voor honden, maar we moesten rekening houden met onze cursisten. Want de toekomstige poedel moest mee naar ons werk. Een asiel hond kon helaas niet, dus een zoektocht naar een zwarte poedel werd gestart. Zwart omdat mijn overleden hondje ook zwarte krullen had. Zijn naam was Rocky! Zwart kon ik wel vergeten in Mexico / Quintana Roo. Op een dag vroeg ik de dierenarts om een poedeltje… en hij had er een. Geen zwarte maar een spierwitte, een reu.
Hij werd bezorgd door een jongen op een scooter, tussen de voeten geklemd. Een witte poedel. Ik heb me altijd afgevraagd of het wel een ras poedeltje was; volgens mij zat er een terriër in… So what! Een schatje is een schatje. Wij noemden hem Bowie. Toen Bowie ongeveer 1 jaar was besloten we Mexico vaarwel te zeggen, omdat reizen voor een hond in het vliegtuig niet zo gezellig is, zo onder in het ruim. We vlogen KLM dus er werd wel goed voor het dier gezorgd. Desalniettemin toch zielig. We kozen voor Spanje; Europa en dicht bij Nederland. Bowie mocht dan mee in de cabine. Godzijdank. Dus door Bowie zijn we in Spanje terechtgekomen.
We voelden ons meteen thuis in Spanje. Om de waarheid te zeggen heb ik heel lang geflirt met Frankrijk. Maar uiteindelijk toch gekozen. Je blijft anders zo op 2 paarden gokken en dat is niet gezond. Op een dag liepen we langs een makelaar met een enorme keus aan huizen in de etalage. We zagen door het bos de bomen niet meer. Ik besloot toen om Bowie te laten kiezen. Met zijn neus gleed ik langs de etalage en daar waar hij zou stoppen moest het maar worden. Ja, net als een soort wichelroede. Hij stopte bij een foto van een finca (boerenhuis). Eigenlijk boven ons budget, maar we zijn er toch voor gegaan. In Pedramala , een gehucht bij het kleine stadje Benissa hebben we meer dan 12 jaren genoten. Midden in de natuur tussen dennenbossen en wijngaarden. Eén nadeel, Bowie hield absoluut niet van ‘ruige’ natuur. Dus om hem te plezieren en onszelf ook, trokken we regelmatig naar de stad Calpe of Moraira. Lopen op een stoep en Bowie was intens gelukkig. Ons schatje is 16 jaar geworden.
